Jeden rdzeń. Wiele specjalistycznych modułów.

W przetwórstwie zbóż projekty automatyzacji zwykle nie udają się z jednego z dwóch powodów. Albo są za małe i stają się kolejną wyspą, albo są za duże i trzeba je uzasadnić wszystkie naraz. Architektura modułowa usuwa ten wybór: CORE daje Wam kompletny system sterowania procesem, a każdy kolejny moduł jest decyzją, którą możecie podjąć w innym roku, na podstawie własnego rachunku ekonomicznego.

Zacznijcie tam, gdzie boli najbardziej

Nie ma jednego właściwego punktu wejścia. Zakład, który w sierpniu stracił silos kukurydzy z powodu zagrzania, powinien zacząć od STORAGE. Ten, który płaci rachunek za gaz, którego nie umie wyjaśnić — od DRYER. Ten, którego szafa sterownicza zawiera trzy generacje maszyn od czterech dostawców — od CORE i LINK.

Liczy się to, żeby pierwszy moduł nie był ślepą uliczką. Każdy moduł BonOS zapisuje do tej samej bazy danych i pojawia się na tym samym pulpicie, dlatego drugi kosztuje mniej niż pierwszy, a nie więcej.

Jedna spójna baza danych

Prawdziwą wartością platformy nie jest pojedynczy moduł — jest to, że każda zmienna procesowa trafia w jedno miejsce ze znacznikiem czasu. Temperatura zboża ze STORAGE, rejestry partii z DRYER, tonaże z wagi przez LINK, prądy napędów z CORE.

To właśnie zamienia monitoring w optymalizację. Jeden pomiar mówi Wam, co dzieje się teraz. Trzy sezony pomiarów w jednej bazie danych mówią, które ustawienia rzeczywiście kosztowały najmniej na tonę — i tam są pieniądze.

Na sprzęcie przemysłowym

BonOS działa na sprawdzonych przemysłowych platformach PLC i HMI, integrowanych przez otwarte przemysłowe standardy komunikacji. To świadomy wybór i ma swoją cenę: jest mniej wygodny niż zamknięte urządzenie i dłużej trwa jego specyfikacja.

W zamian kupuje dwie rzeczy, które mają znaczenie w zakładzie o dwudziestoletnim okresie życia. Części zamienne, które da się pozyskać u więcej niż jednego dostawcy, oraz system, który kompetentny inżynier automatyk potrafi utrzymać bez obecności pierwotnego wykonawcy.